Chieftain [Wlk. Bryt] - Pancerni.net Chieftain [Wlk. Bryt] - Pancerni.net
Pancerni.net
niedziela, 22 październik 2017
Start arrow Czołgi arrow Chieftain [Wlk. Bryt.]
Chieftain [Wlk. Bryt] PDF E-mail
Image
Chieftain Mk 11
Brytyjski czołg podstawowy, dwa pierwsze prototypy wykonano w 1961 roku, a rok później dokonano ich oficjalnej prezentacji.
Produkcję seryjną rozpoczęto w 1966 roku w państwowych zakładach Royal Ordnance Factories oraz prywatnych - Vickers Defense Systems.
W 1967 roku pierwsze czołgi dostarczono do jednostek Brytyjskiej Armii Renu (BAOR).
Wśród Chieftainów wyróżnia się aż dwanaście odmian produkcyjnych (od Mk 1 do Mk 12) oraz wersje prototypowe i eksportowe.
Dotychczas wyprodukowano ponad 2 000 czołgów. Poza armią brytyjską Chieftain (tzn. wódz) jest używany przez Iran (100 szt.), Jordanię (pod nazwą Khalid - 350 szt.), Kuwejt - (45 szt.) i Oman (27 szt.).
W przedniej części kadłuba znajduje się przedział bojowy - w środkowej, a napędowy - w tylnej. Załoga składa się z 4 żołnierzy: dowódcy, kierowcy, działonowego ładowniczego . Dowódca i działonowy mają swoje stanowiska z prawej strony wieży. Kierowca zajmuje bardzo nietypową, bo prawie leżącą pozycję.
Kadłub i wieżę czołgu wykonano ze spawanych płyt pancernych z dospawanymi elementami odlewanymi.
Uzbrojeniem podstawowym jest 120 mm armata bruzdowana L11, o długości lufy 55 kalibrów, wyposażona w przedmuchiwcz i osłonę termoizolacyjną.
Do strzelania z armaty stosuje się dzielone naboje z pociskiem przeciwpancernym podkalibrowym (APDS), z plastycznym materiałem wybuchowym (HESH), dymne oraz odłamkowe. Później opracowano również naboje z pociskiem przeciwpancernym podkalibrowym smugowym (APDS-T) oraz przeciwpancernym podkalibrowym z
oddzielającym się sabotem, stabilizowane brzechwowo (APFSDS-T).
Ładunki miotające umieszczono poniżej łożyska oporowego wieży, a znaczną część pocisków - w niszy wieży.

Początkowo uzbrojenie dodatkowe wozu składało się z dwóch 7,62 mm karabinów maszynowych (jeden - sprzężony L8A1 a drugi - przeciwlotniczy L37A1) oraz karabinu L12A1 kalibru 12,7 mm, który służył do wstrzeliwania się w cel
(zrezygnowano z niego dopiero po wprowadzeniu nowoczesnego systemu
kierowania ogniem). Na bokach wieży zamontowano sześć wyrzutni granatów dymnych L8 kalibru 66 mm. Ponadto załoga dysponuje sześcioma granatami ręcznymi.
Armata Chieftaina jest stabilizowana w dwóch płaszczyznach przez układ elektryczny. Dowódca czołgu może samodzielnie naprowadzać armatę na cel i prowadzić z niej ogień. Działonowy dysponuje dodatkowymi ręcznymi mechanizmami naprowadzającymi armatę w obu płaszczyznach.
Niezależnie obracaną wieżyczkę dowódcy czołgu wyposażono w biokularowy przyrząd obserwacyjno-celowniczy o powiększeniach 1x i 10x oraz dziewięć peryskopów o powiększeniu 1x. Na stanowisku działonowego znajdują się dwa przyrządy obserwacyjno-celownicze: zasadniczy (o powiększeniu 10x) i rezerwowy (7x).
Od 1973 roku w czołgach Chieftain montowano nowocześniejsze zintegrowane układy obserwacyjne z dalmierzem laserowym (Tank Laser Sight Unit), który może być uruchamiany zarówno przez dowódcę, jak i działonowego.
Na lewej zewnętrznej ścianie wieży znajduje się reflektor, o zasięgu z filtrami 1000 m, natomiast bez filtrów - 1500 m.
W połowie lat siedemdziesiątych czołgi wyposażono w nowoczesny system kierowania ogniem IFCS (Improved Fire Control System), firmy Marconi.
Nie zezwolono jednak na montowanie go w wersjach produkowanych na eksport IFCS ma cyfrowy przelicznik balistyczny 12-12P, dalmierz laserowy, przyrządy obserwacji nocnej oraz szereg czujników. Niezbędne do obsługi przyciski są
zgromadzone w jednej rękojeści. Pulpit dowódcy czołgu wyposażono w klawiaturę pozwalającą ręcznie wprowadzać do systemu dane konieczne do strzelania oraz przeprowadzać kontrolę pracy systemu i elementów czołgu.
System kierowania ogniem uwzględnia m.in.: odległość do celu, prędkość obrotu wieży i pionowego ruchu armaty, rodzaj pocisku, odkształcenie i zużycie lufy, prędkość wiatru i gęstość powietrza. Gdy czołg i cel są nieruchome, czas potrzebny
do wypracowania danych do strzelania wynosi ułamek sekundy, natomiast w przypadku celu ruchomego - około 5 sekund.
W latach osiemdziesiątych ponad 320 wozów wyposażono w system kierowania ogniem TOGS (Thermal Observation and Gunnery System), zastosowany również w czołgach Challenger.

ImageChieftain jest napędzany silnikiem Leyland 60. Jest to jednostka dwusuwowa, o zapłonie samoczynnym, sześciocylindrowa, dwunastotłokowa, w układzie pionowym, przy czym każda para tłoków pracuje w jednej wspólnej tulei, a komora spalania znajduje się między denkami obu tłoków. Dwa wały korbowe połączono z
wałem wyjściowym poprzez układ kół zębatych. Zastosowano także silnik dodatkowy Coventry Climax H30 (trzycylindrowy, sześciotłokowy, osiągający moc około 17 kW przy 2000 obr./min).
Układ napędowy z podwójnym doprowadzeniem mocy ma sprzęgło odśrodkowe, planetarną skrzynię biegów TN12 oraz przekładnie boczne. W przypadku awarii układu możliwe jest mechaniczne włączenie drugiego biegu do jazdy do przodu oraz pierwszego - do tyłu.
Zawieszenie Chieftaina zbudowano w postaci zblokowanych po dwa koła wózków z trzema współosiowymi sprężynami śrubowymi (układ Horstmann) - jest to ostatni powojenny czołg podstawowy, w którym nie zastosowano indywidualnego zawieszenia kół nośnych.
Przy skrajnych kołach znajdują się teleskopowe amortyzatory hydrauliczne.
Dwuwieńcowe koła napędowe umieszczono z tyłu kadłuba, natomiast koła kierunkowe - z przodu. Górna gałąź każdej gąsienicy jest podtrzymywana przez trzy rolki. W czołgu zastosowano gąsienice z odlewanymi ogniwami, grzebieniem prowadzącym pośrodku, metalowymi sworzniami oraz nakładkami gumowymi.
Chieftain wyposażono w układ ochrony przed skutkami użycia broni masowego rażenia (zespołowy, nadciśnieniowy), układ przeciwpożarowy "Firewire" i czujnik oświetlenia czołgu promieniowaniem podczerwonym, który znajduje się na wieży, oraz zestaw do pokonywania przeszkód wodnych po dnie i aluminiowy lemiesz.
Na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych opracowano prototypy czołgów Chieftain 800 i Chieftain 900, z udoskonalonym opancerzeniem i systemem kierowania ogniem.
Pierwszy z nich był napędzany silnikiem Rolls-Royce CV12 TCE (dwunastocylindrowy, o zapłonie samoczynnym), osiągającym moc około 600 kW przy 2300 obr./min.
Z uwagi na brak zamówień ich produkcji nie uruchomiono. W 1986 roku stacjonujące w Brytyjskiej Armii Renu Chieftainy wyposażono w dodatkowy pancerz wielowarstwowy tzw. Stillbrew. Opracowano także prototyp czołgu z zawieszeniem hydropneumatycznym, którego elementy zastosowano później w czołgach Challenger.
Kolejną zmodernizowaną wersją Chieftaina był Chieftain 2000, w którym zastosowano system kierowania ogniem Centaur firmy GEC-Marconi, silnik Perkins CV-12 Condor (o mocy około 590 kW) oraz wielowarstwowy pancerz dodatkowy. System Centaur ma cyfrowy przelicznik balistyczny, dwa przyrządy obserwacyjno-celownicze ze stabilizowanymi lustrami oraz termowizorami (konstrukcji firmy SFIM), dalmierz laserowy i czujniki oświetlenia wozu promieniem laserowym.


Google Ads
Wiadomości Wprost
Tani hosting
Profesjonalny hosting
Serwery dedykowane
Servery VPS
Tani hosting www

Google PageRank™

© 2008 Zechmann for Pancerni.net. All rights reserved.